Terug in Nederland, maar mijn hoofd zit nog in Zuid-Afrika

Daar is hij dan, mijn laatste weblog, uit Nederland wel te verstaan. Ik ben weer terug, na een lange vlucht, maar mijn gedachten zijn nog constant bij Zuid-Afrika en alle lieve kindertjes daar.

Om jullie mijn laatste dagen niet te onthouden, wil ik toch nog graag even vertellen hoe het de laatste dagen op Mother of Peace is verlopen.

Maandag 5 september

Vanmorgen eerst naar het winkelcentrum geweest om de weblog van de laatste week te typen, nog een aantal boodschappen te halen en cadeautjes te kopen voor mijn afscheid. Voor het oudste meisje had ik vorige week al een cd van Bruno Mars gekocht en voor de jongens van de drieling had ik al een t-shirt, voor hen heb ik nog een voetbal en voetbaltijdschrift gekocht. Voor een van de meisjes heb ik een service, voor de ander een poppetje en voor de jongste een emmertje en schepje etc. Voor mijn huismoeder heb ik een reep chocolade en douchecrème gekocht.

’S Middags naar de babyroom geweest, lekker met de baby’s geknuffeld. Een klein kindje liep steeds rond met een speelgoedpannetje een dienblad, iedereen mocht er van eten. Toen wij het voor deden, deden de kleine kindjes het zelfs na, heel grappig.

’S Avonds mijn kinders van mijn huisje aangekleed en samen gegeten. Ik heb daar ook wat filmpjes van gemaakt. Van het liedje voor het eten en daarna nog van een liedje dat een van de meisjes voor mij heeft gezongen. Een van hen wilde niet zingen, ze was boos op mij omdat ze eerst moest eten. Ze zei: “Ann, I’m not going to sing for you now, I’m mad” , haha. Prima meid. Mijn potje lippenbalsem was blijkbaar op de grond gevallen en werd daarna gretig gebruikt door de jongste, ze had haar hele gezicht ingesmeerd haha. Dat potje hoefde ik dus niet meer terug. Toen ik terug ging naar mijn eigen huis om te helpen met koken, kwam een van de jongens mijn potje nog terug brengen, wat is het toch een schat.

Dinsdag 6 september

Vanmorgen toch maar naar de dokter geweest omdat ik me niet helemaal in orde voelde. Mallory is met me mee geweest en het blijkt een zware griep te zijn. Ik heb een injectie in mijn bil gekregen als antibiotica en antibiotica tabletjes, pilletjes die de koorts moeten verhelpen, pilletjes tegen de pijn en een hoestdrankje, echt een hele medicijnenkast. Wel grappig. In Nederland zal je echt maar een tabletje krijgen en een hoestdrankje of zo. Maar goed, ik hoopte dat ik me snel beter voelde. Toen maar lekker gehaakt, want moet bij de kindjes uit de buurt blijven en in de zon is ook geen optie.

’S Middags dus maar lekker rustig aan gedaan. In de avond gezellig met Ricarda en Mallory gekletst, ook meteen afgesproken om een keer op bezoek te komen in Londen, ik heb er nu al zin in.

Woensdag 7 september

Deze dag lekker een beetje rustig aan gedaan, even langs mijn huisje geweest, een aantal baby’s opgehaald, op mijn gemak gedoucht en tegen een uur of vier foto’s gemaakt van mijn huisje en mij. Wel jammer dat mijn vervangende huismoeder er was en niet mijn eigen huismoeder. Ricarda had mijn foto’s gemaakt en ik die bij haar huisje.

’S Avonds zijn we naar U Shaka gegaan, dit is een marine-world en ligt in Durban. Een veilige omgeving voor ons als ‘blanke mensen’ om daar rond te wandelen. Het idee was om nog even te kunnen winkelen, maar daarvoor waren we toch te laat. Heerlijk gegeten bij Mojo, een typisch Zuid-Afrikaans restaurant. We werden geschminkt met een soort van witte verf en werden steeds door de zelfde ober bedient, goede service dus. Ik had een wrap (hoe kan het ook anders) met een Afrikaans vleesje, waar ik de naam niet meer van weet. Kortom een gezellige avond met de vrijwilligsters.

Terug bij Mother of Peace bleek dat de stroom nog steeds was uitgevallen, best vervelend, vooral voor de huismoeders en de kinderen, zij hebben de hele avond zonder stroom gezeten. Dat betekend dus niet alleen dat het licht het niet meer doet, maar ook het warm water niet en de diepvries niet. Eten in de diepvries ontdooit en wordt daarna weer ingevroren, wat nooit goed kan zijn, naar mijn idee.

Donderdag 8 september

In de ochtend eerst naar Special School geweest, voor de laatste keer. De kindjes blijven daar indrukwekkend, sommige met een enorme beperking, andere snap ik niet wat zij daar doen. Zo aanhankelijk en lief, ze zijn allemaal blij om ons te zien. We hebben weer lekker met ze geknutseld.

Daarna voor de laatste keer boodschappen gedaan en voor de laatste keer een ijsje gegeten van maar liefst 0,35 eurocent. Willie is toen ondertussen naar Mother of Peace gereden om een kindje op te halen omdat zij naar het ziekenhuis moest. Zij werd naar het ziekenhuis in Umlazi (sloppenwijk) gebracht. Wij natuurlijk aan Willie gevraagd of wij mee mochten en dat hebben we geweten. De rij buiten was ongelofelijk lang. De mensen moeten daar soms wel meer dan een dag wachten voordat ze naar binnen mogen. Het was zo ongelofelijk heftig. Binnen een korte rondleiding gehad onder bewaking, want witte mensen zien ze daar niet snel. Het was heel heftig om te zien, dit heeft me zo geraakt.

’S Middags nog even naar de playground, maar daar waren daar geen kinderen omdat het zo hard waaide. Dan maar op tijd naar mijn huisje want de laatste avond ging in. Ik had voor iedereen cadeautjes gekocht, chips en voor drinken gezorgd. Een van de jongens bleef maar vragen wanneer ik met de cadeautjes kwam en hoe laat. Eerst nog even mijn meiden in bad gedaan, daarna gegeten en toen was het tijd voor de cadeautjes. Alle kinderen waren hartstikke blij met wat ze gekregen hadden, mijn huismoeder trouwens ook. Zij bracht haar cadeautjes naar de slaapkamer en wilde het pas open maken als naar bed ging. De volgende dag bedankte ze mij voor de heerlijke chocolade en douchegel.

Om 19.30uur ’s avonds hadden we met alle vrijwilligers afgesproken om onze tijd in Afrika stijlvol af te sluiten met een Braai (bbq). Het was echt heel erg gezellig. Voordat we het vuur eens goed aankregen, tja, vrouwen achter de Braai ;) Ondertussen ons wezenloos vermaakt met de sluitertijd van mijn camera en die van Mallory, we hebben heerlijke plaatjes gemaakt met letters en figuren, dit door een stokje te verbranden met vuur. Naderhand nog marshmallows gebraden en onze gezellige tijd doorgesproken.

Vrijdag 9 september

Vrijdagochtend vroeg opgestaan om de laatste spulletjes in te pakken, voor de laatste keer te douchen in ons vrijwilligershuis en om nog even met de kindjes te spelen.

Toen het 14.00uur was nog even naar mijn huismoeder gegaan om echt afscheid te nemen. Wel lastig hoor, het idee dat je ze misschien wel nooit meer ziet. Dus even lekker geknuffeld, de laatste kusjes en toen was het tijd om te gaan. Rond 15.00uur werden de laatste high fiven en knuffels uitgedeeld en we vertrokken naar het vliegveld. Daar aangekomen kon ik niet inchecken om een of andere rare reden was mijn stoel vergeven aan een ander. Natuurlijk helemaal in paniek, want aangekomen op het vliegveld, wil je dan ook wel echt naar huis. Na een lange tijd van wachten, kwam dan eindelijk het verlossende woord, er was iets geregeld en er was een plaatsje voor mij en nog wel naast Stephanie. (Willie thanks for waiting and your help at the airport!)

De eerste vlucht was hartstikke benauwd, ik kon niet slapen. Heb het boek Helden van Afrika (aanrader) bijna uitgelezen en een film gekeken. Midden in de nacht landde we in Dubai.

Zaterdag 10 september

Mijn tweede vlucht van Dubai naar Amsterdam heb ik alleen gevlogen omdat Stephanie naar Düsseldorf vloog. Deze vlucht schoot maar niet op, we vertrokken een half uur later, ik was hartstikke moe, het was koud en ik kon niet slapen.

Maar rond 14.00uur landde ik in Amsterdam, waar Mama, Mylene en Femke mij op stonden te wachten. Jammer genoeg was Cooper er nog niet bij, maar die zou ik thuis wel zien. Natuurlijk meteen alle verhalen verteld en in een restaurantje op Schiphol de foto’s al laten zien. Op de terugweg meteen een stukje gereden, maar niet te lang, omdat ik natuurlijk hartstikke moe was.

Bij thuiskomst, een warm ontvangst van Coopertje en een welkom thuis vlag met klompjes en molentjes. Daarna een heerlijk Nederlands frietje gegeten met mijn lieve vriendinnetjes, om vervolgens op tijd naar bed te gaan, want zondag was het immers familiedag.

Nu snel klaar maken, want ik moet zo al weer beginnen met werken bij Korein. Tja, het Nederlandse leven is weer begonnen, ik kan niet wachten om weer terug te gaan naar het land wat mijn hart heeft gestolen, Zuid-Afrika.

ps. Mijn sponsorgeld heb ik trouwens gebruikt om twee kindjes uit mijn huisje voor een jaar lang te sponsoren. Van dat geld kunnen nieuwe kleren, schoenen, eten, schoolgeld en doktersbezoekjes worden betaad.

Reactie toevoegen

Het reageren op weblogberichten is niet mogelijk.

Reacties

mallory

Lieve Annemarie!
Raar he om terug te zijn, helemaal niet leuk! Nederland is zo lelijk ;P
Ik heb echt een onwijs leuke tijd met je gehad! Gaan gauw afspreken. Heb in het vliegtuig nog een tasje gebreid, moet het alleen nog in elkaar zetten haha.
Liefs Mallory

Ans Jacobs

Je hebt al veel verteld over jouw ervaringen in Afrika,en ik kan begrijpen dat je het mist.Daar kon je leven in de Afrikaanse flow,en nu terug in het hectische Nederland waar men weer van alles van je verwacht.....Maar deze ervaring kan niemand je nog afnemem,en de vriendschappen die je daar gesloten hebt met de andere vrijwilligsters zijn heel bijzonder omdat je dezelfde passie deelt.
We gaan nieuwe projesten opstarten in ons 'atelier",om daarmee sponsergeld ter vergaren voor jouw volgende project in Afrika 2012.
Voorlopig vind ik het ook wel gezellig dat je weer thuis bent,en we weer lekker thee kunnen leuten met een haakwerkje,haha.
Keep following your dreams,xjes smam

Anne Dirks

Name: Anne Dirks
Leeftijd: 30

Was vrijwilliger bij YODEP van 16 jul 2012 tot 10 aug 2012

Was vrijwilliger bij Mother of Peace van 15 aug 2011 tot 09 sep 2011

Over mij:

Ik ben Anne, in 2011 heb ik vrijwilligerswerk gedaan in Zuid-Afrika bij het project Mother of Peace. In juli 2012 ga ik

Meer...